Ojciec Augustyn Kordecki urodził się 16 listopada 1603 roku w Iwanowicach. Na chrzcie otrzymał imię Klemens, a imię Augustyn przyjął po wstąpieniu do zakonu. Mając trzydzieści lat wstąpił do zakonu paulinów. Trzykrotnie wybierano go na przeora klasztoru na Jasnej Górze, a dwukrotnie na prowincjała, czyli przełożonego wszystkich paulinów w Polsce. Pełnił też inne ważne funkcje w Zakonie oo. Paulinów.

W 1655 roku, w momencie, gdy Szwedzi byli u szczytu powodzenia, ksiądz Kordecki stał na czele klasztoru jasnogórskiego i wówczas jego celem była obrona Jasnej Góry przed kradzieżami i zniszczeniem ze strony wojsk szwedzkich. W tym celu wysłał nawet do króla Karola X Gustawa list – przechowywany do dzisiaj w archiwum w Sztokholmie, w którym zgadzał się poddać twierdzę w zamian za gwarancję nienaruszalności sanktuarium. Kiedy jej nie otrzymał, zdecydował się, że obrona Jasnej Góry musi być przeprowadzona zbrojnie.

Ojciec Kordecki zmarł w wieku siedemdziesięciu lat, a przed śmiercią zdążył jeszcze w pamiętniku, opisać dzieje oblężenia. Na podstawie pamiętnika napisał “Nową Gigantomachię” – beletrystyczny utwór, którego tematem jest właśnie obrona Jasnej Góry.

Urna z prochami ojca Augustyna Kordeckiego jest przechowywana w Kaplicy Cudownego Obrazu, a monstrancja, z którą podobno prowadził procesje podczas walk, jest teraz używana tylko podczas najważniejszych świąt.

Antoni Prochaska był historykiem, archiwistą oraz badaczem dziejów polsko-litewskich. W latach 1878-1929 był kustoszem w Krajowym Archiwum Akt Grodzkich i Ziemskich we Lwowie, a także doktorem filozofii honoris causa Uniwersytetu Lwowskiego. Jako autor książek o tematyce późnośredniowiecznej napisał na przykład „Dzieje Witolda Wielkiego Księcia Litwy”. Udowodnił tym dziełem, że jest specjalistą od XV wieku i wydarzeń historycznych, które miały miejsce w tym czasie.

„Sobór w Konstancji” to kolejna praca, w której Antoni Prochaska streszcza przyczyny powołania soboru w Konstancji oraz jego skutki. Powszechnie wiadomo, że jedną z ważniejszych przyczyn była Wielka Schizma Zachodnia i chęć zakończenia tego konfliktu, a także sprawa Jana Husa, której autor poświęca niemało uwagi. Książka „Sobór w Konstancji” pokazuje jak na sprawę husytyzmu patrzy Polska i Jagiełło, wielki książę litewski Witold oraz „Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego” wraz z cesarzem Zygmuntem Luksemburczykiem na czele.

Sobór w Konstancji był niezaprzeczalnie jednym z najbardziej doniosłych i brzemiennych w skutki wydarzeń w historii Kościoła i Europy. Antoni Prochaska zastanawia się w swojej książce nad tym, jaką rolę odegrał polski Kościół w pracach soboru oraz jakie problemy Rzeczypospolitej stanęły na forum soborowych obrad. Autor próbuje znaleźć odpowiedzi na wiele pytań, związanych z tym wydarzeniem i przedstawia dowody na to, że udział polskiej delegacji na soborze w Konstancji, to jedna z najwspanialszych kart w historii polskiego Kościoła.