Mesjanizm jest to idea głosząca wiarę w pojawienie się Chrystusa Zbawiciela. Stanowił także nurt w filozofii polskiej, który przeżywał intensywny rozkwit w XIX wieku między powstaniami. Jego zwolennicy głosili,że naród polski posiada wybitne i ponadprzeciętne cechy, dzięki którym jest w stanie zbawić i połączyć pozostałe narody Europy. Szczególnym zwolennikiem tej idei był Adam Mickiewicz, który swą wiarę w polski mesjanizm wyraził bardzo dobitnie poprzez wykreowania postaci Konrada w trzeciej części Dziadów. Wizji mesjanizmu przeciwstawiał się kolejny polski wieszcz, Juliusz Słowacki. Już w prologu dramatu Kordian pojawia się krytyka Mickiewicza. Druga osoba głosi poezję tyrtejską, nawołującej o walki narodowowyzwoleńczej oraz budzącą uczucie nienawiści do wroga. Wypowiada także złośliwe uwagi pod kątem Mickiewicza. Z kolei w monologu wygłaszanym przez Kordiana na szczycie Mont Blanc Słowacki zawarł antagonistyczną w stosunku do mesjanizmu wizję odzyskania przez Polskę niepodległości. Już samo streszczenie Kordian ukazuje, że Słowacki miał odmienną koncepcję niż Mickiewicz w trzeciej części Dziadów. Uważał, że misję Polski wcale nie stanowi jej ofiara porównywalna do Chrystusowego odkupienia. Kwestionował jej mękę i pasywne cierpienie, na przeciw którym stawiał bohaterską walkę i heroiczny czyn. Czytając choćby Kordian streszczenie na pierwszy plan wysuwa się postać głównego bohatera i jego gotowość do podjęcia czynnej walki ze złem, jakim była Rosja. W imię zwycięstwa i wolności narodu gotów był nawet ponieść śmierć.

„Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą” – jakże często zbyt późno uwiadamiamy sobie znaczenie tych pięknych i prawdziwych słów księdza Jana Twardowskiego. Zabiegani zapominamy o tym, co w życiu najistotniejsze i uczucia chowamy pod stertę obowiązków. Podobnie było z mieszkańcami Oranu, prowincjonalnego miasteczka w Algierii, w którym toczy się akcja powieści Dżuma Alberta Camusa.

Skupiali się jedynie na swoich codziennych sprawach, które wyznaczały rytm ich życia. Zajęci własnymi interesami nie dostrzegali, że stali się monotonni i szarzy, jak miasto, w którym mieszkali. Z marazmu i życia pozbawionego emocji obudził ich atak epidemii dżumy. Śmiercionośna choroba odizolowała ich od reszty świata, często skazując na rozłąkę z bliskimi, którzy byli poza granicami Oranu. Dopiero wówczas zrozumieli, jak wiele dla nich znaczyli. Poczucie osamotnienia i odizolowania wzmagały tęsknotę. Wystarczy przeczytać Dżuma streszczenie, by zauważyć jak diametralnie zmieniło się ich życie. Dotychczas nastawieni jedynie na własny sukces, kierujący się w postępowaniu egoizmem, otworzyli się, by nieść pomoc innym. Stali się jedną wielką wspólnotą. Zrozumieli, że tylko w ten sposób mogli się przeciwstawić złu jakim była dżuma. Bunt przeciw chorobie, która odbierała im bliskich oraz poczucie bezpieczeństwa, pewność i wolność, obudził w nich ducha walki oraz otworzył oczy i serca na potrzeby drugiego człowieka. Nawet najlepsze Dżuma streszczenie szczegółowe nie odda istoty piękna tej wewnętrznej przemiany mieszkańców Oranu, dlatego warto sięgnąć po powieść Alberta Camusa.

Johann Wolfgang Goethe przyszedł na świat 28 sierpnia 1749 r. we Frankfurcie nad Menem. Uznawany jest za najwybitniejszego poetę Niemiec epoki romantyzmu. Chociaż tworzył w okresie “burzy i naporu”, to nie utożsamiał się zbytnio z tym okresem. Wierny pozostał klasycyzmowi nawiązującemu do antyku. W bogatej i różnorodnej twórczości Johanna Wolfganga Goethego znajdują się ballady, eposy, powieści, liryki, dramaty, tragedie a nawet prace naukowe. Jego pierwszym dziełem była powieść Cierpienia młodego Wertera, która przyniosła mu sławę na skalę światową. Po jej wielkim sukcesie autor zerwał z adwokaturą i poświęcił się pracy pisarskiej. Utwór oparty jest na osobistych przeżyciach autora, a jego motywem przewodnim jest historia nieszczęśliwiej miłości, zakończonej samobójstwem głównego bohatera. Powieść napisana została w formie datowanych listów. Jej wydanie spotkało się z ogromną popularnością, pojawiła się nawet Werterowska gorączka. Młodzi ludzie ubierali się w stroje przypominające stroje głównych bohaterów, Lotty i Wertera. Naśladowali również specyficzny styl bycia Wertera, czytali książki wymienione w utworze. Niestety niektórzy wzorując się na Werterze odbierali sobie także życie. Nie wystarczy przeczytać Cierpienie młodego Wertera streszczenie, by poznać jak wyjątkowe jest to dzieło. Nawet najlepsze Cierpienia młodego Wertera streszczenie szczegółowe nie przeniesie nas w wyjątkowy świat tej wspaniałej epistolarnej powieści, która odegrała ogromną rolę zarówno w literaturze niemieckiej, jak i światowej.

Walter Alf był patriotą, dla dobra ojczyzny gotowym poświęcić miłość do ukochanej kobiety, własne szczęście i tożsamość a także rycerską uczciwość, szlachetność i honor. Jako mały chłopiec został porwany przez Krzyżaków. Wychowywał go mistrz Winrych. Jednak Walter nie zapomniał nigdy o ojczyźnie. Uczucie tęsknoty i chęć zemsty podsycały pieśni Halbana. Jedna z bitew dała im szansę ucieczki. Trafili wówczas na dwór litewskiego księcia Kiejstuta. Walter zakochał się w jego córce i pojął ją za żonę. Najazdy Krzyżaków nie dawały Walterowi spokoju. Znał ich potęgę i był świadomy zagrożenia z ich strony. Wiedział, że z takim przeciwnikiem można wygrać jedynie poprzez podstępną walkę. Czuł obowiązek podjęcia działań obronnych kraju. Targany emocjami opuścił żonę. Przyjął fałszywe nazwisko i jako Konrad Wallenrod, znany z waleczności niemiecki rycerz, wkradł się w łaski zakonu. Zdobył nie tylko ich zaufanie, ale także tytuł wielkiego mistrza, po czym poprowadził wojska do klęski. Skazany na śmieć z rąk wroga popełnił samobójstwo. Wystarczy przeczytać streszczenie Konrad Wallenrod, by dostrzec jak wiele główny bohater złożył w ofierze swojej ojczyźnie. Zrezygnował z własnej miłości, tożsamości i uczciwego, spokojnego życia, by nie dopuścić do jej upadku. Podejmując swoje decyzje kierował się zawsze losem Litwy. Warto przeczytać powieść poetycko – historyczną Adama Mickiewicza, nie ograniczać się jedynie do Konrad Wallenrod streszczenie i poznać dzieje patrioty gotowego do największych wyrzeczeń w imię ojczyzny.

Zofia Nałkowska urodziła się 10 listopada 1884 roku w Warszawie. Uważana jest za jedną z najwybitniejszych przedstawicielek literatury polskiej pierwszej połowy XX wieku. Interesowała się socjologią i psychologią, posiadała rozległą wiedzę filozoficzną i literacką. Jej niezwykle dojrzała twórczość obejmuje dramaty i powieści. Była także poetką i publicystką. W swych utworach poruszała problem egzystencji człowieka. Uważała, że społeczność wśród której żyje jednostka ma ogromny wpływ na kształtowanie jej psychiki.

Doskonałym odzwierciedleniem tego poglądu jest Granica, powieść, która łączy wszystkie elementy twórczości Nałkowskiej. Struktura utworu jest jednak bardzo wyjątkowa i wzbogacona o szereg elementów literackich. Przede wszystkim pisarka zerwała w niej z typowym, chronologicznym sposobem przedstawienia wydarzeń, wprowadzając retrospekcję. Poprzez zastosowanie takiego zabiegu, czytelnik już na początku utworu dowiaduje się, co ostatecznie spotyka głównego bohatera i jak kończy się utwór. Następnie autorka cofa się w czasie i przedstawia szereg zdarzeń i interpretacji zachowań, paralelnych wątków, które doprowadziły do takiego finału. Ma na to na celu skupienie uwagi na analizie motywów, które kierowały bohaterami oraz dociekaniu złożoności przyczyn wydarzeń. Czytając Granica streszczenie poznamy jedynie wątki utworu i zarys postaci. Jednak nawet najlepsze Granica streszczenie szczegółowe nie zrobi tego w tak wyjątkowy sposób, jak uczyniła to Zofia Nałkowska w swojej powieści.

Miniony wiek przyniósł wiele zła, kryjącego się pod postacią chorób, katastrof, kataklizmów czy zamachów. Bezsprzecznie jednak największymi tragediami były dwie wojny światowe, które pociągnęły za sobą miliony ofiar. Przelano morze krwi, ogrom cierpienia i bólu nimi wywołany jest przytłaczający do dziś i na zawsze odcisnął piętno w historii narodów, które brały w nich udział.

Nie ulega wątpliwości, że każda, nawet najmniejsza wojna jest złem, niesie jedynie nieszczęścia. Jest bezsensowna i absurdalna, gdyż odbiera ludziom to, co jest dla nich najcenniejsze: zdrowie, bliskich, nadzieję, wolność, wiarę w człowieczeństwo, podstawowe przywileje i prawa oraz bardzo często życie. Obie wojny znalazły szerokie odbicie w literaturze. Możemy ją również odnaleźć w powieści Dżuma Alberta Camusa. Utwór jest parabolą i przedstawia historię społeczeństwa Oranu zaatakowanego przez epidemię dżumy. Jej konsekwencje są opłakane i przywodzą na myśl skutki konfliktów zbrojnych. Zabójcza choroba jest alegorią wojny. Obie zebrały śmiertelne żniwa, siały spustoszenie i zło. Czytając streszczenie Dżuma dowiadujemy się jak wiele je ze sobą łączy. Jednak nawet najlepsze Dżuma streszczenie szczegółowe nie odda traumatycznych przeżyć bohaterów. Warto sięgnąć po tę powieść, by poznać emocje, które nimi targały oraz przyczyny i konsekwencje zachowań. Utwór uświadamia czytelnikowi jeszcze jedną bardzo ważną prawdę, mówiąca, iż ludzie w obliczu tragedii potrafią się zjednoczyć i do końca walczyć o wolność i humanitaryzm.

Werter był człowiekiem niezwykle serdecznym,uczuciowym i wrażliwym. Kobiety, przyrodę i uroki wiejskiego życia postrzegał jako coś pięknego. Dbał o swój wizerunek i potrafił być duszą towarzystwa, co sprawiało, że kobiety lubiły przebywać w jego otoczeniu. Tak było również w przypadku Lotty. Główny bohater powieści Cierpienia młodego Wertera był pod wrażeniem nie tylko jej urody, ale również dobroci, szlachetności i sposobu bycia. Podziwiał jej poświęcenie dla opieki nad owdowiałym ojcem i rodzeństwem. Lotta i Werter bardzo dobrze się rozumieli, odnaleźli w sobie bratnie dusze. Kobieta podkreślała co prawda, iż jest zaręczona, ale nie stosowała wobec mężczyzny jakiś uników, wręcz przeciwnie okazywała mu wiele zainteresowania i życzliwości. Nawet po powrocie Alberta nie ucięła kontaktów ze swym przyjacielem. Dopiero jej narzeczony zwrócił się do niej z prośbą, by poprosiła Wertera o ograniczenie nazbyt częstych odwiedzin Wertera w ich domu. Czytając Cierpienie młodego Wertera streszczenie nasuwa się pytanie dlaczego Lotta pozwoliła sobie na taką zażyłość z bardzo wrażliwym Werterem? Pozwoliła mu nawet na objęcia i pocałunek. Swym niezmiernie otwartym zachowaniem wobec Wertera utwierdzała go w przekonaniu, że odwzajemnia jego uczucia. Być może tytułowy bohater nie był jej obojętny? Zapoznawszy się z problematyką utworu choćby poprzez przeczytanie Cierpienia młodego Wertera streszczenie szczegółowe można dojść do wniosku, że gdyby Lotta bardziej podkreślała swoje uczucie do narzeczonego w przyjaznych stosunkach z Werterem, to może nie doszłoby do samobójstwa bohatera powieści.

Monarchia patrymonialna w Etiopii

Monarchia wczesnośredniowieczna miała cechy patrymonialne. Taki rodzaj władzy jest najstarszą formą państwa feudalnego, a zapoczątkowany został w państwie frankońskim za panowania dynastii Merowingów. Rozkwit tej monarchii nastąpił za panowania dynastii Karolingów.

Monarchia patrymonialna charakteryzowała się tym, że władca traktował jako własność podległe mu państwo. Dodatkowo władza miała charakter scentralizowany. Jedną z głównych ról w państwie odgrywał Kościół. Dążył on z jednej strony do wzmocnienia swojej władzy, a z drugiej utrwalał rodzący się ustrój feudalny.

Monarchia patrymonialna to nazwa wywodząca się z łacińskiego słowa patrimonium, co oznacza oscowiznę. Dlatego też państwo stanowiło prywatną własność władcy, który był uważany za właściciela wszystkich ziem, był panem i ojcem dla swoich poddanych i najwyższym, jedynym sędzią. Państwo, jak i też władza monarchy stanowiły ojcowiznę, przekazywaną przez władcę synowi bądź synom. Możliwość podziałów jest jednym z głównych wyznaczników monarchii patrymonialnej. Inną jej cechą było poparcie władzy monarszej przez wielkich feudałów – możnych i duchownych. System ten dopiero później przywędrował do Europy Wschodniej, gdzie wyłonienie się jej ze wspólnoty pierwotnej poprzedzone było okresem przejściowym, przedfeudalnym.

Matka Teresa - zdjęcie

Matka Teresa z Kalkuty tak naprawdę nazywała się Agnesë Gonxhe Bojaxhiu, a przyjęłą imię zakonne Maria Teresa od Dzieciątka Jezus. Urodziła się 26 sierpnia 1910 w Skopje, a zmarła 5 września 1997 w Kalkucie w Indiach. Była zakonnicą, założycielką zgromadzenia Misjonarek Miłości, błogosławiona Kościoła katolickiego, otrzymała też Pokojową Nagrodę Nobla.

Przez ponad 45 lat służyła ubogim, chorym, sierotom i umierającym. Rozwinęła Misjonarki Miłości na całe Indie, a następnie na cały świat. Ta postawa prometejska doprowadziła do tego, że po swojej śmierci została beatyfikowana przez Jana Pawła II i otrzymała tytuł błogosławionej Teresy z Kalkuty. Już w latach siedemdziesiątych, była znana całemu światu, jako osoba bezgranicznie oddana dziełom humanitarnym i jako adwokat biednych i bezbronnych. Jej postawa prometejska została uwieczniona na licznych filmach dokumentalnych o jej życiu i działalności.

Misjonarki Miłości systematycznie rozwijały się i w roku jej śmierci (1997) obsługiwały 610 misji w 123 krajach. Zgromadzenie to prowadzi hospicja, domy dla zarażonych HIV/AIDS, trądem i gruźlicą, jadłodajnie, programy wspierające dzieci i rodziny, domy dziecka i szkoły.

Postawa prometejska Matki Teresy z Kalkuty jest tym bardziej godna podziwu, ponieważ pojawiały się zarzuty od różnych osób, ale też organizacji, że głównym celem zgromadzenia sióstr byo tak naprawdę nawracanie na katolicyzm osoby niewierzące. Krytykowano również standardy opieki medycznej w jej hospicjach, ale niezaprzeczalnie, mimo skromnych środków, jakie Matka Teresa mogła zaproponować tym ludziom, nie pozostało by im nic jak tylko śmierć na ulicy.

Najpopularniejsze cytaty:

1. “Owocem ciszy jest modlitwa. Owocem modlitwy jest wiara. Owocem wiary jest miłość. Owocem miłości jest służba. Owocem służby jest pokój.”

2. “Pierwsza miłość jest jak piętka świeżego chleba.”

3. “Trzeba tak dawać, żeby bolało.”

4. “Ty możesz robić to, czego ja nie potrafię. Ja mogę robić to, co się tobie nie udaje. Wspólnie możemy dla Pana Boga dokonać czegoś zupełnie wspaniałego.”

5. “Wiem, że Bóg nie złoży na mnie niczego, z czym nie mogłabym sobie poradzić. Wolałabym tylko, żeby nie miał do mnie tak wielkiego zaufania.”

6.”Wszyscy jesteśmy tylko Jego narzędziami, zrobimy swoją część i przeminiemy.”

Federico Fellini - zdjęcie

Federico Fellini to jeden z największych artystów XX wieku. Był obdarzony niezwykłą wyobraźnią i kreował ciekawe obrazy świata w swoich filach. Zachwycał się modernizmem, cyrkiem, surrealizmem i magią, a także rzeczywistością snów. Te style są widoczne w jego słynnym filmie „Osiem i pół”.

Bohaterem “Osiem i pół” jest Guido Anselmi, reżyser filmowy przeżywający okres twórczej niemocy. To jest powodem jego pobytu w sanatorium, ale przygotowuje też realizację nowego filmu. Pod presją rzeczywistości ucieka w świat wspomnień.
Narracja w tym filmie ma charakter „strumienia świadomości”. Oniryzm ma tutaj cechy realne, bo rzeczywistość jest niejako przetworzona. Film Osiem i pół jest nie tylko o kryzysie artysty, ale też w ogóle o kryzysie współczesnego świata i współczesnego człowieka.
Oniryzm tej właśnie wizji świata tworzą także kostiumy aktorów, które są bardzo fantazyjne. W filmie w roli Guida ulubiony aktor Felliniego – Marcello Mastroianni stworzył niesamowitą kreację – artysty modernistycznego, który jest kreatorem swoich wizji. Film „Osiem i pół” wpisał się już do historii filmu i jest zaliczany do tzw. kina onirycznego. Zapoczątkowały ten nurt filmy G. Méliès „Sen wigilijny”, „Halucynacje barona Műnchhausena”, a rozwinęło kino surrealistyczne („Pies andaluzyjski” L. Buñuel, Salwador Dali). Oniryzm obecny jest też m. in. w takich filmach jak:„Rękopis znaleziony w Saragossie” i” Sanatorium pod Klepsydrą” Wojciecha J. Hasa, „Piękność dnia” L. Buñuela, czy „Dzień Świstaka” H. Ramisa.